Een idee om leren aantrekkelijker te maken voor de huidige en volgende generaties is het aanbieden van een 3D omgeving. Dit soort omgevingen zijn niet nieuw, Second Life en Habbo Hotel zijn hier voorbeelden van. Echter een 3d platform wat ontwikkeld is als leeromgeving is er nog niet. Waarom eigenlijk niet? Het aanbieden van onderwerpen in een 3d omgeving biedt ontzettend veel mogelijkheden zoals bijvoorbeeld het virtueel (en dus veilig) laten bedienen van kostbare apparatuur of het aanbieden van niet allerdaagse omgevingen en omstandigheden.

Met name de kosten van dit soort projecten zijn enorm, als het tenminste een omgeving moet zijn waar honderden of duizenden gebruikers tegelijkertijd kunnen “verblijven”. Grof geschat komt het op zo’n € 200.000 tot € 2.500.000 voor een prototype/ beta versie. Alleen al een engine zoals Hero Engine, een turn key basis voor een 3D omgeving kost € 1.200.000 en dat is alleen nog maar de basis waarop een nieuwe omgeving nog ontwikkeld moet worden. Om hier uiteindelijk een complexe goed werkende 3d omgeving van te maken is nog een tweede probleem wat uiteindelijk veel tijd en dus geld zal kosten.

Een oplossing kan zijn om niet in te zetten op een complexe omgeving maar op een wereld waar maximaal 64 “spelers” tegelijkertijd aanwezig kunnen zijn. Hiermee verlies je uiteraard wel een deel van interactie tussen spelers maar de kosten van dit soort projecten zijn aanzienlijk lager. Een voorbeeld hiervan is Unity dat nog geen € 2000 kost. Daarmee is er nog geen werkende omgeving maar zijn de startkosten flink gereduceerd.

Of er op korte termijn een goed werkende 3D leeromgeving komt heeft alles te maken met de ontwikkelkosten en het terugverdienen ervan. Wellicht ziet de overheid en/ of het bedrijfsleven hierin een kans om de kwaliteit van onderwijs te verbeteren en is men bereid te investeren.

Volgens Jennifer Kaminski, research scientist in het Cognitive Development Lab van de universiteit van Ohio, is het gebruik van voorbeelden in wiskundeonderwijs niet altijd productief. Een leerling die een wiskundige theorie leert aan de hand van voorbeelden, zal volgens het onderzoek moeite hebben de theorie opnieuw toe te passen in een andere vragencontext.
Co-auteur van het onderzoeksrapport professor Vladimir Sloutsky bevestigt dat. “Concrete voorbeelden kunnen handig zijn om de mate van begrip van een leerling voor bepaalde stof te toetsen, maar het zijn geen efficiënte leerinstrumenten.”

80 procent

De researchers hebben tachtig studenten verdeeld in vier groepen. Ze hebben hen vervolgens een simpel rekenkundig principe geleerd. In drie van de groepen werd de uitleg geïllustreerd door respectievelijk een, twee en drie concrete voorbeelden. De vierde subgroep kreeg slechts een simpele, abstracte uitleg.
Alle vier de groepen kregen daarna een lijst met multiplechoicevragen voorgelegd, waarmee getoetst kon worden of ze de stof begrepen hadden.

De hoogste score - 80 procent juiste antwoorden - werd gehaald door de groep leerlingen die alleen de abstracte uitleg had gekregen. De andere groepen haalden scores tussen 51 en 43 procent, waarbij volgens Kaminski vaak gegokt werd.

Aandacht

Volgens de onderzoekster wordt met de voorbeelden de aandacht van de leerlingen afgeleid door onnodige, oppervlakkige details. Voorbeelden leiden de leerlingen af van het gestelde rekenkundige probleem en dragen niet bij aan het begrip ervan.

Onderwijs

De conclusies van deze studie lijken interessant genoeg om eens goed naar ons eigen onderwijs te kijken, niet alleen op middelbare scholen overigens. De researchers van het Cognitive Development Lab zijn in ieder geval begonnen met soortgelijke testen bij kinderen in het basisonderwijs.

Bron: www.sync.nl

Web 2.0 is een verzamelnaam voor internetapplicaties die meer mogelijkheden bieden aan de gebruikers ervan. Door de ontwikkeling van webpagina’s te baseren op het gescheiden houden van inhoud en opmaak is er een hele webapplicaties ontstaan die een nog grotere invloed (zullen) hebben op onze manier van werken, de manier van leren en onze manier van leven. Nog niet zo lang geleden werd er door professionals bepaald wat nieuws was en wat daarvan gepubliceerd werd. Inmiddels is dat beeld achterhaald, we bepalen zelf wat nieuws is, we vergaren nieuws wat ons interesseert en we kunnen uit miljoenen nieuwsbronnen kiezen. Dit filmpje zegt meer dan ik uit probeer te leggen:

Vanuit onze huiskamers publiceren we nieuws, via weblogs en rss feeds zorgen we ervoor dat geïnteresseerde lezers op de hoogte zijn van de laatste ontwikkelingen. We hebben toegang tot ontelbare bronnen, ervaringsdeskundigen, experts en specialisten. Toch blijft onderwijs vasthouden aan een werkwijze die al eeuwen oud is en waarin weinig veranderd is. Zie hier de mening van een groep studenten over dit onderwerp:
Martijn Bos